Ons hart wist het meteen… ons verstand had alleen wat langer nodig om het te doen.
Frenkie heeft vorig jaar bij ons in opvang gezeten en toen wij liet haar gaan was ze geweldig.
Toen ze terugkwam, zo gebroken, zo zoekend… dat beeld gun je geen enkele hond. We zien haar elke dag groeien,een klein stapje vooruit, een beetje meer rust, een beetje meer vertrouwen. Steeds dichter bij wie ze echt is.
Frenkie is zo vaak verkeerd begrepen en daardoor ook verkeerd behandeld. Ja, ze liet gedrag zien dat moeilijk was, dat soms zelfs leidde tot heftige situaties. Dat ontken ik zeker niet maar wat zo vaak ontbrak, was iemand die verder keek dan het gedrag alleen. Iemand die zich afvroeg, waar komt dit vandaan? Waarom doet ze dit?
Afwijzing na afwijzing volgde… en echt ergens thuis zijn, dat heeft ze niet meer gekend.
Tot nu.
Ze is thuis. Echt thuis. Ze blijft bij ons.
We zien haar onzekerheid, haar kracht en haar prachtige kwaliteiten. We zien hoe ze zich heeft samengevoegd in onze roedel. Hoe ze elke dag een beetje meer durft te vertrouwen.
En zonder dat we het hoefden uit te spreken, wisten we het… wij laten haar nooit meer gaan.
